maandag 2 augustus 2010

WEST VLETEREN CLASSIC 2010 :OFFICIAL RACE REPORT

Zondagmorgen 1 augustus 2010 om 7u40…



De eerste vogels zijn al aan ‘t fluiten, het Hooghuis is net gesloten en Zat Lukske is juist naar huis gewaggeld... Een klein peloton van 13 sportievelingen staat aan de start van de 3e Trappist Classic die hen naar Westvleteren zal brengen. Er heerst een gezonde, nerveuze spanning… Sommigen zijn goed getraind, anderen hebben er iets minder voor gedaan maar bon, het motto van de TC is en blijft: samen uit, samen thuis!! Na de obligatoire fotoshoot wordt de start gegeven.



Tijdens onze rit kunnen we op een magistrale logistieke steun rekenen van pa en ma Lion, 2 gepassioneerde fietsliefhebbers die ons willen bijstaan in deze onderneming.

Er zijn nog zekerheden in het leven…



Via Reilegoem (thuisbasis van Pitou) rijden we richting Ternat waar we al een eerste pitstop kunnen maken na 24km, net naast de danstempel Tri-Eau. Antoine staat ons al op te wachten en geeft ons nog de laatste instructies mee. Scalle ziet ondertussen een Volvo staan waar hij eventueel een superdeal mee zou kunnen doen. Op en top commercant, dat zal later nog blijken in de taverne… Prijsafspraken maken is nu immers een deel uit van zijn dagelijkse bezigheden… De 2 Ironmen maken ondertussen nog een plasje… Cé eet al een sandwich tegen de honger die ongetwijfeld zal komen… En blijkbaar zal het niet zijn laatste zijn…



Na deze korte stop gaat het verder richting Liedekerke. The GPS keymaster geeft het tempo aan, zoals vooraf afgesproken. Als er iemand leeft voor de vélo is het hij wel. Het parcours heeft voor hem eigenlijk geen geheimen meer, alles is tot in de puntjes voorbereid en het weekend ervoor al verkend. Top! Aan een goede en voor iedereen haalbare snelheid gaat het verder richting Oost-Vlaanderen, de streek van de Vlaamse Ardennen. We passeren in de buurt van Oudenaarde. Al één constante op te merken: de Toppers zitten vooraan, de helpers zijn al blij dat ze rustig kunnen meetrippelen in de buik van het peloton… zonder al te veel energie te moeten verpillen. Zij weten dat er vroeg of laat een moment komt waar het moeilijk zal worden en ze alles uit de kast zullen moeten halen om bij te blijven… Ondertussen sla ik een babbeltje met Jan, die me zegt dat hij “af en toe” eens met de MTB bolt…



Consternatie in het peloton : Fele heeft mechanische problemen. Niet de eerste keer, maar als een échte mechanicien lost hij dit probleemloos op… De eerste sporen van olie zijn op zijn handen te zien… Doorbollen gewoon.



Na 50 km komen we aan in een klein dorp (waar de naam me even van ontsnapt J) Antoine staat ons reeds enthousiast op te wachten op het kerkplein. We kunnen hem eigenlijk niet missen. Hij staat ons, al wuivend, in het midden van de baan met een zwarte zonnebril op en in een oranje fluovest op te wachten. Nog voor we goed en wel stilstaan en onze bakken geparkeerd hebben vult hij de eerste bidons al bij. Fantastisch. We eten allemaal nog snel iets (Cé eets zijn derde sandwich) en ondertussen is de warmte al goed voelbaar… Toch zal de dreiging van een onweer ons de ganse dag achtervolgen… Fingers crossed…



We zijn nog maar goed vertrokken of ondergetekende rijdt vooraan lek. Dit net in de aanloop naar de Molenberg, de eerste helling van de Ronde Van Vlaanderen. Shit, een geluk dat ik toch dat reservebandje meegenomen had denk ik dan… Nog voor ik het goed en wel besef staan er al 3 mechaniciens van Team Pansch om dit te verhelpen… Ongelooflijk. In een recordtijd van 24 seconden en 18 honderdsten verwisselen Fele en Peter den band. Man man, wat een luxe.



We rijden verder en enkele kilometers verder volgt de eerste echte helling, de eerste scherprechter van de dag. Logisch, we zitten in de Vlaamse Ardennen. Net op die helling heeft Felix weer prijs. Ik hoor hem vloeken in een Mazels dialect. De toppers zijn al lang weg: Steven, Scalle, Pitou, T-Bone en ja hoor ook de man die “af en toe” met de MTB bolt is weer mee… Ook Denne en David, de mannen van de koekskesfabriek sluiten aan. Ook Raf en Pieter volgen gezwind. Mooi zo… het gaat allemaal vrij goed. Iedereen komt rustig naar boven. Wegens het mechanisch defect wordt de teamstrategie weer toegepast en wordt er gewacht. Deze keer aan een tankstation. Na enkele minuten komt de eigenaar een beetje gepikeerd buiten zeggen dat we eigenlijk constant op zijn bel staan J Wie legt er nu zijn bel op de grond denk ik dan… Ik bekijk hem eens goed en zie dat het maar “nen halve” is… De glazen van zijnen bril zijn zo dik dat ge precies in de bank staat… Four Eyes past even nog mijn bandenspanning aan en geeft Fele nog een pachtderailleur mee die een paar kilometer verder op het magische jaagpad gezwind in de kant wordt gekeild J Op dit jaagpad vallen de eerste slachtoffers en komt de man met de hamer boven… Cé trekt nog ne sandwich binnen en als dessert een gelleke, dat vriendelijk wordt aangeboden door de Gelmaster himself… We laten de mooie Zwalmstreek achter ons en rijden verder richting West-Vlaanderen.



Eens aangekomen in het centrum van Waregem rijden we criteriums-gewijs een rondje rond de kerk. Toch hebben we niet veel tijd voor een toeristisch bezoek en bollen we verder richting Roeselare… De logische hegemonie in het peloton wordt behouden en het tempo blijft gezwind. We naderen de derde pitstop op 104 km… De spieren staan gespannen. Antoine en de copilot zijn weer van de partij. Hij plooit zijn 2 blauwe stoeltjes op in een nieuwe recordtijd en spurt naar de Teamwagen. Stipt zoals altijd kunnen we weer onze bidons vullen… en een stukske eten. Ook Cé laat deze kans niet liggen en knabbelt naar hartelust. Denne duwt als een echte pro een plastieken talloor pasta naar binnen. Respect. De bloemen krijgen water van iedereen en hop, de karavaan trekt verder. Nog 40 km zeg ik tegen de GPS keymaster… Neen Jerre, nog 39,5 corrigeert hij me direct… Met een prof discussieer je niet, denk ik dan…



De mindere goden voelen de kilometers en dit is het punt waarop de toppers gewacht hebben… Een paar kilometer verder loert het gevaar… We komen op een stuk vals plat met de wind vol op kop… Hier hebben ze op gewacht… T-Bone demarreert en de vogels zijn gaan vliegen… Ook die dekselse Jan is weer mee… Alsook Denne, David en Pieter. Chapeau, denk ik dan…! Al krochend probeer ik mijn tempo te behouden… wat nog net lukt… Iets verder wordt er gewacht. Logisch, want de tijdsverschillen lopen op. Het einde komt nabij.



Op 5 km slaat het noodlot weer toe: Fele rijdt zijn acherwiel en zijnen derailleur nu helemaal in frut vaneen… De remmen worden helemaal opengezet en de spaken spirelligewijs geplooid… Altijd vinden ze een oplossing die boys… Iets verder worden we getrakteerd op een gratis douche van een boerke die liever de straat besproeit dan zijn veld. Op 2 km van de meet demarreert T-Bone nog eens, voor de derde maal. Ze moeten allemaal kapot is zijn gedacht. Gelijk heeft ie. De spurt wordt in extremisch gewonnen door Jan denk ik… De GPS keymaster geeft aan dat het gemiddelde van de rit 27,4 km was… Proper gedaan.



We komen aan, allemaal genietend van de prachtige rit, aan de teamwagen. We genieten van de verfrissing en de verse kledij. Enkel Steven wil zijnen tenue aanhouden, inclusief zijn schoenen. Op en top gebeten door de wielersport noem ik dat. Antoine deelt nog wat mattentaarten en rijsttaarten uit. We worden gesoigneerd. Cé eet nog snel 4 stukken op J Iets later vertrekken we naar taverne De Vrede. Dit deel van de Classic is niet te onderschatten maar het hoort erbij. Het is de laatste col die nog moet beklommen worden, en wat voor een…



Bij het binnenwandelen valt me meteen op dat de gemiddelde leeftijd boven de 65 ligt… Een écht rusthuis. We nestelen ons rustig vooraan aan het terras en bestellen de trappisten waar we voor gekomen zijn… En nog één, en dan nog één…

En dan wandelt er een meneer voorbij de haag met een hondje in een rieten mandje… Dit is het moment waar Scalle op heeft gewacht en dan zit het spel op de wagen en begint hij aan zijn solo… Zoals niemand anders dan kan… J



Ik wil iedereen nogmaals van harte bedanken voor ne schitterende zondag J Ik denk niet dat er één iemand is die het zich beklaagd heeft… Sjiek gedaan boys!!

Special thanks to Antoine en de mama voor de volwagen te besturen en de schitterende assistentie!! Respect!



Zoals jullie weten is dit een jaarlijks event en moeten we nu dus terug 12 maanden wachten op de volgende editie. Niet getreurd, via unanimiteit is gisteren beslist door de Unie van Trappisten Cyclisten dat de volgende editie zal gereden worden naar Orval.



Het beloofd een helse klassieker te worden waar jullie – hopelijk – allemaal terug present zijn. Steven heeft – hoe kan het ook anders – deze rit al in kaart gebracht en de teller staat op 193km… Ook serieus wat hoogtemeters te doen…



Inschrijvingen voor dit event zijn mogelijk vanaf 1 juni 2011 zodat de nodige voorbereidingen kunnen getroffen worden.

FOTOS IS NOG WA WERK AAN

2 opmerkingen:

  1. Klasse mannen. Deze blog zal nog stoten meemaken denk ik...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Als de scalle meer vrouwen in het peleton wil, zullen we wel nen anderen naam moeten verzinnen PANSJ. Als we er met deze naam één aan den haak slaan dan zal ze de boodschap wel doorhebben.

    BeantwoordenVerwijderen