zondag 13 februari 2011

TEAM PANSJ GOES MOJACAR DAG 1 en 2

Champs,

Het was vroeg dag op zaterdag om om 5u te Zaventem luchthaven gereed te staan voor de start van onze "basis"stage te Mojacar.

Scalle die gepresseerd leek van aan de balie van de check-in, haalde de trukkendoos boven om zo snel mogelijk aan de tarmac te geraken: "de gsm tegen t oor houden, doen alsof ge druk bezig zijt en gewoon doorlopen", was het advies. Dat leek zeer goed te gaan tot aan de bodyscan waar natuurlijk net hij op kant moest voor nen full check, hij moest net niet uit de kleren voor een full-cavity search. Tot daar zijne 'druk bezig zijn' show.



Een kleine 2 uur later landde we te Almeria. Het gaat niet goed in Spanje en het is nog winter dus dat hier geen kat is, is een understatement: alle hotels leeg, alle straten leeg en enkel ouw lijken in de schaars geopende caf├ęs.

Serge Baguet wachtte ons op aan Hotel Tropical samen met zijn ouders . Serge is een kalme jongen, geen grote praat op, ni veel show ma op de fiets zou snel anders blijken. De ouders van Serge (of 'Herzj' zoals de VWF coureurs hier zeggen) zijn een quasi kopie van de ouders van Scalle, meer hoef ik daarover niet te zeggen om uw beeld te vormen.

zicht van uit de hotelkamer

Na het eerste buffet in het 4 (1) sterren hotel waar we zitten en een eerste sanitaire stop voor Den Danser die de ziekte van den darm maar niet gekalmeerd krijgt, gingen we wat "losrijden". Ja m'n kl.ten zeg! pfff. Direct 65km met de VWF-ers van dienst tegen 30.8 gem. bergop, bergaf overal goe doorrijden. Meteen voor ondergetekende de langste afstand die hij dit jaar reeds aflegde. Den danser en Scalle bleven er rustig onder.

Na een pintje, smakeloos buffet (ma wel veel!) en nog effe zeveren , vroeg den danser op de kamer of hij wat mocht zappen. "Gien probleem, vainke" zei Scalle toen hij de afstandbediening doorgaf. 4zenders verder ging er een diep geronk door de kamer. Den danser lag ronkend op zijn laken te knabbelen. Iedereen liep tegen een lege duracell aan, dat was duidelijk na 2uur slaap de vorige nacht en een intensieve rit als "losrijder". Ok licht uit (twas 21u13...)en tukken maar. De volgende 10 uur zou er weinig gezeverd worden, de partikel uitstoot echter...


DAG2

Partikels, WC, douche, smakeloos ontbijt (ma veul he!!), WC, dicussie over arm en beenstukken al dan niet aandoen en Serge wacht ons op om samen met groep 2 (27 tot 30 gemiddeld en 110km op de dagplanning) er een kalme lap op te geven.
Sliderman zijn grens wordt verlegd van 65km naar 108.3km, de snelheid werd afgetopt op 28 gem. De temperatuur haalt 20 graden, en de eerste zonnestreep op de benen is een feit. Reken daarbij 3 serieuze klimmen en men weet hoe een ongetrainde, geblesseerde wannabee triathleet zich voelt: LEEG.
Compressiebroek aan, pasta binnen en op t bed liggen.

Den danser en scalle hebben meer basis, da's duidelijk: in de zon nog wat gaan bakken, dan een half uur loslopen en nog wa lachen: pffff piece of cake!

Mooie herinnering van de dag: Serge sprint weg op 94km en ondergetekende kan het ondanks de cardiovasco achterstand niet laten van er achter te springen: alle VWFers direct paraat en zitten direct op mijn wiel. 700 meter verder is t beste er al af bij mij en ik sta geparkeerd op de laatste klim van de dag. Scalle en danser gaan nog is door tot iedereen stil valt. Serge lacht schuchter en zet hem recht: iedereen moet los uit het wiel terwijl Serge (die op gans den dag niet van het groot mes geweest is) stillekes rammend wegfietst.

Serge rijdt af en toe nog eens met de fiets...
klasbak.

Tot morgen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen