woensdag 29 juni 2011

IM Nice: Race Report

Vandaag is het D-day! Na een veel te korte nacht, ong 3 uurkes geslapen, gaat de wekker om 4u af.
Snel wat rijstpap binnenlepelen met ewa PeptopPro drink. Alles 7 keer nakijken of ik alles meeheb en om 5u naar de lobby om te wachten op de taxi.
Samen met 9 andere Belgische atleten en hun supporters waaronder onze pa vertrekken we naar de start. Start ligt op 5km van ons hotel maar aangezien de Promenade al is afgesloten
moeten we nog een serieuze omleiding volgen zodat we later aan het vertrek komen dan voorzien. 5u30 kom ik toe aan mijne fiets, Bike-zone sluit om 6u, waar ik mijn banden nog moet oppompen, drinkbussen en reserve-gerief moet plaatsen alsook het grootste deel van mijn eten voor onderweg. A l'improviste plak ik mijn gellekes op alle mogelijk plaatsen waar ik kan.
Snel Nek en schouders invetten met Vaseline en Wetsuit voor den helft al aantrekken om dan stilaan naar het strand te gaan voor de zwemstart. Hier staan we dan, there is no way back ;-)


Er staat al een massa volk op den dijk die worden ge-entertained door enen of anderen ADHD-er. 5' minuten voor de start begint zon'n 3000 man in zijn handen te klappen wat voor een kippevol-moment zorgt.



De zwemstart is ingedeeld in verschillende tijdsvakken waar je zelf kan kiezen in welk vak je start. Ik kies om in het vak van 1u10 te starten. Dit vakt ligt ongeveer in 't midden en dat zal niet zo'n goede keuze blijken.
De bekende gong gaat af en we zijn weg. Wie dit ooit al heeft meegemaakt is dit het meest verschrikkelijke deel van de wedstrijd. 2500 man die gelijktijdig in de zee springt en zo snel mogelijk wil zwemmen.



De eerste 500m is dit echt een gevecht. Nen arm hier, ne voet daar, mensen die desnoods over u proberen te zwemmen,... Allé ik peis da'k die eerste 5' toch gemakkelijk ne liter zeewater heb moeten slikken. Ideaal voor den darm ;-)
Na deze eerste 500m begint iedereen wat op zijn plaats te zwemmen en wordt er wat ruimte gecreëerd wat u toelaat om in uw ritme te komen.
Alles begint nu vrij vlot te gaan en ik heb een goed gevoel en begin te genieten. We liggen hier echt nog in een schoon stukske zee met een zon die aan het opkomen is wat zorgt voor een mooi zicht zowel in als uit het water.
Sneller als verwacht komen we aan het einde van de eerste lus (2,4km). Even het strand op en dan er onmiddelijk terug in voor de 2de lus (1,4km). Na 1:10 kom ik uit het water. Yes, we zitten op schema en wat het voornaamste is ik ben totaal niet vermoeid.
Ik kan direct beginnen lopen naar de wisselzone waar ik in het verleden al moest bekomen van de eerste inspanning. Wissel loopt vrij vlot en ik kan beginnen fietsen.
Verleiding is groot om direct volle gaas te geven met de wind die we in onze rug meekrijgen maar ik probeer mij zo rustig mogelijk te houden en snel wat te eten en te drinken nu het nog kan. Ondanks da'k mij inhoudt ligt mijn gemiddelde in de eerste 20km rond de 36, top!
Na 20 km komt een eerste kleine helling. Slechts 500m met een gemiddelde stijging van 12% maar laatste 300m gaat toch tussen de 16% en 18% waardoor de hartslag voor den eerste keer in het rood gaat.
De volgende 20 km gaat het constant vals plat omhoog met nog een klim van een 5-tal km in om daarna af te dalen naar de grootste moeilijkheid van de dag Col de L'Ecre. 20km klimmen met een gemiddelde van 4,5% met stukken van 6 tot 8%. Hier is het een kwestie van u niet op te blazen!



Ik kom vrij snel in mijn ritme en begin een pak volk in te halen. Ondertussen probeer ik toch ook van het zicht te genieten want dit is echt wel ne prachtige col. Top ligt op 70 km en tot km 120 gaat afwisselend op en af. Prachtige afdalingen, lange stukken vals plat en uiteraard klimmen. Zo zit er nog een klein colleke in van 7km met een percentage van 6-7%. Gelukkig tussen de bomen want ondanks we hier toch rond de 1300m hoogte zitten begint de warmte toe te slaan. Ik drink gemiddeld 1,5 drinkbus per 20km en elk uur een zouttablet om alle zouten/mineralen op peil te houden.
What goes up must come down! km 120 en we zijn boven. Nu is het 40km zo goed als afdalen. En wat voor een afdaling! De max, en ook een beetje gevaarlijk ;-), haarspeldbochten, afgronden en maar gaas geven. Ik nestel mij in het zog van enkele prettig gestoorden die in een razende vaart naar beneden vliegen want ik wil perse onder de 6u binnenkomen.
Ik waan mij efkes in een kopgroep in den Tour de France zeker wanneer er enkele moto's met camera's etc tussen ons komen rijden. Alweer kippevel en genieten.
Laatste 20 km is dan hoofdzakelijk plat. Doordat we hier maar op 1 ,smalle, rijstrook mogen rijden worden er al snel enkele kleine groepjes gevormd. Ok, stayeren is niet toegelaten maar ik ben ook niet heiliger de paus. Tegen een relatief hoge snelheid rijden 'we' dan terug naar Nice en heb ik de tijd om nog snel wat te eten en te drinken om aan de marathon te kunnen beginnen.



Buiten verwachting kom aan in 5:45 en begin ik te beseffen dat het hier echt goed begint uit te zien om mijn 11u te halen waar ik op had gehoopt.
So far so good. Maar nu, de marathon! Het gedeelte dat ik het meest vrees. Ik heb nl nog nooit een marathon gelopen laat staan na 3,8km zwemmen en 180km fietsen dus dit is voor mij 1 groot vraagteken. Ik had er vooraf op gerekend van 4u te lopen wetende dat slechts ongeveer 10% van alle Ironman-deelnemers onder de 4u loopt tijdens de marathon was dit geen onrealistisch doel.
Klein detail nog, net als in België was er ook in Frankrijk een kleine hittegolf aan de gang met temperaturen die vlot boven de 30° uitkwamen. Dat dit de uitputtingslag nog iets groter zal ik verder geen tekening moeten bij maken denk ik.
Ik besloot dan ook zeer rustig te vertrekken en wel zien hoe de wedstrijd verloopt. Ik vertrok aan 5'25"/km en dit zou ik ook de volgende km aanhouden. Zolang dat ik onder de 6'/km zou blijven was ik tevreden. Een marathon lopen in een Ironman en in deze hitte doe je door van drank-post naar drankpost te lopen. Deze stonden gelukkig om de 2km opgesteld voorzien van: water,cola, fruit, gelleks, powerbars en douches !!
In de eerste van de 4 rondes voelde ik mij vrij goed en kan ik naar mijn gevoel echt rustig lopen. naarmate de kilometers volgen begint de vermoeidheid toe te nemen en probeert ge u nog juist te concentreren dat je ge kunt blijven lopen. Pauzes aan drankposten en douches beginnen langer en langer te duren en zie je onderweg meer en meer slachtoffers vallen (letterlijk).
Toch heb ik onderweg nog efkes kunnen lachen. Toen ik iemand voorbijliep riep er iemand : "Ah Grimbergen (ik zit nl in de club van Grimbergen), daar em ik nu goesting in sè". Er begint spontaan een korte conversatie en bij de vraag hoe het gaat zegt hij dat het nog een mirakel is dat hij nog in de wedstrijd zit. Hij had nl al zijn voeding voor de wedstrijd en zijn ontbijt in de frigo van het hotel gezet en dit was 's morgens verdwenen.
Resultaat, geen ontbijt en geen eigen voeding voor onderweg! Hij is dan 's morgens nog op zoek gegaan naar een Nightshop of iets dergelijks en heeft zicht zich uiteindelijk moeten behelpen met ne Kebab en ne cola om 5u 's morgens! Kwestie van toch ewa kcal in uw lijf te hebben.
Ondertussen zit ik ongeveer in mijn laatste ronde en begin ik te beseffen dat het mij hier dik gaat lukken en dan nog in ne goeien tijd ook. Ik blijf wel mijn tempo lopen uit schrik om de man met de hamer tegen te komen. Naar het schijnt komt deze na km 30 dus durf ik niet te versnellen en houd ik mijne Red Bull-Shot nog achter de hand. Bij het laatste keerpunt aan de luchthaven (dit is het warmste deel) ligt de finish in het verschiet
en begint de euforie toe te nemen. De laatste km beginnen echt lang te duren maar uiteindelijk krijg ik de finish in zicht en mag ik afslaan naar de finish-zone. Dit is zonder twijfel het mooiste da ge kunt meemaken mede omdat je hier helemaal alleen over een blauw tapijt loopt richting de boog door een massa volk die u luid aanmoedigen. Dit is het leuke aan triathlon en vooral aan een Ironman dat niet enkel den 1ste een winnaar is maar iedereen die dit tot een goed einde brengt.




Achter de meet staat onze pa , die zelf ook wat emotioneel is, en doet het deugd van dit met hem te kunnen delen. Een gevoel van vreugde en emotie overvalt mij en blijkt dat de opofferingen van de laatste maanden allemaal de moeite zijn geweest.
Een week geleden was ik nog niet zeker of ik hier in de toekomst zou mee voortdoen. Je moet er tenslotte veel voor laten en is het constant puzzelen om alles gedaan te krijgen. Maar langs de andere kant is het de mooiste/puurste sport die er bestaat dus de kans is groot dat er ook de volgende jaren een Ironman op het programma komt te staan!


Special Thanks to:
- de aanwezige 3 Coachers die dit tot een unieke belevenis hebben gemaakt en voor de nodige ontspanning en fun hebben gezorgd.
- Team Pansj die ervoor zorgen dat de fietstraingen geen 'trainingen' zijn maar gewoon lachen en zeveren op de vlo, op hoog niveau welteverstaan ;-)
- Sliderman voor de techinsiche ondersteuning. Materiel was top!
- Onze pa natuurlijk die zaterdag speciaal is opgekomen en ons Nat (logistiek manager) en ons ma (voorzichtig hé jongen) die er normaalgezien ook waren bijgeweest maar van thuis uit mij enorm gesteund hebben.

THX !!!

Officiële uitslag:
-361ste
- Age Group: 77ste
- Totaal aantal finishers : 2058
- DNF (Opgegeven): 530





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen