zaterdag 5 oktober 2013

Hagelandse Chrono 2013: Verslag

fotoDe Hagelandse Chrono is een klassieker voor al wie in onze contreien al ne keer met ne mountainbike durft buiten komen….
80 km en meer dan 1000 hoogtemeters.  Op zich geen drama.
Meer dan de helft op Singletracks, dat begint er al op te trekken.
Doe daarbij nog de korte maar steile hellingen waarvoor deze streek gekend is en je begint een goed beeld te krijgen van waar het om draait, technisch rijden, kapot gaan in het naar boven rijden, U eigen bepissen in sommige afdalingen en dan nog den IMMENSE druk van de Chrono.

Yes, that’s right, ne chrono. Team Pansj kan al ni buiten komen zonder een bekke gezonde competitiedrang en daar voegen we dan nog den druk van de chrono bij.
Op www.hagelandsechrono.be staat: Dit is geen race!
Natuurlijk niet! Ge gaat gewoon onzen tijd nemen op 80 km en dat op ulle website zetten. Tuurlijk geen race. Maar o wee als het resultaat niet goed is!
Dit jaar was er toch een deftige delegatie ingeschreven, Sliderman en Scalle, beiden al veteranen in deze NIET-race, Nuisink, Rudy en mezelf.
Ruud was al zodanig onder den indruk van zijn eerste deelname dat em zich inschreef voor de Raid Des Hautes Fagnes, 3 weken later en den andere kant van het land. Kleine vergissing, kan iedereen overkomen, Hoge Venen en Hageland, het begint tenslotte alletwee met een H …
Met de Vogezen in de benen had ik wel een beetje vertrouwen in de conditie, het technische mountainbiken was echter al een tijdje geleden aangezien ik de laatste maanden meer op mijn nieuwe liefde had gezeten, de Cervelo S3 dan op de Flash 29… De Flash dus uit den hoek van de garage gehaald, ne keer afgestoft en dinsdag nog ne keer gaan mountainbiken. Conclusie: den techniek komt rap terug, de moyenne van de koersfiets halen is wel iets anders.
Algauw Nuisink zijne vlo mee geprepareerd voor deze tocht en zaterdag met Nuisink en Ruud samen naar ginder. Den Espace is daarvoor het ideale vervoer, 2 x 29er en 1x26er in de koffer + 3 racers, allemaal geen probleem. Sliderman kreeg van zijne doktoor een startverbod dus Scalle was de enige die ons daar nog vervoegde. Ondanks Scalle zijn dikke valling van deze week was zijn goed humeur mee opgestaan en stonden we daar bij de eersten aan de inschrijvingen al te gieren en onnozel te doen. Het viel al op dat er anderen veel minder lachten. Serieus gefocust die mannen. Geen mannen voor Team Pansj.
De start is hier goed georganiseerd, eerst in 1 lijn aanschuiven en dan om de 15 seconden vertrekt er ene. Wij stonden alle 4 achter elkaar en waren bij de eerste 50 weg. De eerste meters nog een bekke nerveus, maar al snel kom ik in mijn ritme. Wel een ritme waarvan ik weet dat ik het geen 80 km vol hou… Zwaar dilemma in de kop: kalmeren en als ik kan op het einde nog een slagske bij geven? Of toch aan dit ritme blijven vlammen en vroeg of laat gegarandeerd de man met de hamer tegen komen? Na een paar kilometer toch maar het verstand laten spreken en iets geminderd. Topper Scalio rijdt weg van mij en ik laat hem gaan.
Na een kleine dertig kilometer zie ik in de verte een Team Pansj vesteke. Oei, diene zit ni op zijne vlo? Scalle staat langs de kant aan zijne vlo te prutsen. Ik stop en help hem verder, geen zwaar defect, uiteindelijk maar een kleine vijf minuten gestopt. We rijden samen opnieuw verder en laten de zandgrond achter ons en komen op de klei aan de andere kant van de E314. Hier liggen nog veel steilere bergskes en den ondergrond is veel zwaarder. Deze 30 km worden de zwaarste voor mij. De tweede en derde bevoorading zijn echt nodig. Om de krampen tegen te gaan drink ik veel. De laatste 25 minuten voor de derde bevoorrading heb ik geen drank meer en dat voel je goed. Dus aan de derde drankenstand drink ik onmiddelijk met Scalle een bus leeg en steek een tweede in mijne houder. We vlammen verder als 2 echte racers maar moeten al direkt stoppen omdat mijne peperkoek uit mijn pollen vliegt. In plaats van ons te enerveren omdat we tijd verliezen staan Scalle en ik daar als twee klein kinderen te gieren in’t midden van de baan.
50 meter verder staat er ene ampoulen met energy shots uit te delen. Omdat we de finale naderen en alles kunnen gebruiken pakken we beiden één aan en kappen die zonder nadenken binnen. Amai wa ne brol is dat zeg? Alles gaat open, de neus, de keel maar ook het hol. Amai, als ge dat ni gewoon zijt komt dat efkes hard aan… Ik zeg tegen Scalle dat we nu gaan alles geven. Aan de finish mogen we stoppen met vlammen, eerder niet. Scalle doet teken dat hij last heeft en laat mij bollen. Een beetje verbaasd rij ik dan maar verder. Permanent switchen tussen kapot gaan en inhouden om die laatste 20 toch vol te houden. Ondertussen denk ik toch effe aan de Jerre zijn motto en kijk ik af en toe ne keer rond. Toch wel verbazingwekkend dat ge hier op nog geen 500 meter van de E314 zo’n wegskes vindt! Ge moet echter ni te lang rond zien, elke 100 meter zijn er minstens 2 gelegenheden om op de smoel te schuiven… Gelukkig blijf ik overal recht… Pascal valt wel bijna van zijne vlo van’t lachen als em mijn manoeuvers ziet, maar bon, zadel vanboven, banden vanonder, zo moet het.
In de laatste kilometers kom ik den bos uitgevlogen en midden in een groep wielertoeristen terecht. Zij doen een plaatselijke rit en ons parkoers loopt voor deze asfaltbeklimming gelijk. Die mannen trekken nogal smoelen als er ineens midden in hun peloton en van kop tot teen bedretste mountainbiker zijn eigen volledig kapot rijdt.
Na een kleien vijf kilometer komen we aan het voetbalplein waar de vorige edities hun finish hadden. Nu niet, het is nog een 6 kilometer singeltracks.
Ik zie op mijn gps de tijd vorderen. Ik zal juist wel of juist niet de limiet van 4 uur halen. Boven 4 uur = Brons, onder de vier uur = Zilver. Ik vlam door maar moet af en toe al een serieuze kramp wegschudden in de benen. Ineens herken ik de straat waar we vanochtend vertrokken zijn. Ik pers er alles uit in deze laatste kilometer. Tijd volgens de madam aan de finish 4u02 minuten. Dju toch! Net Zilver gemist… Toch ben ik kontent, want dit was toch een serieus avontuur voor de fysiek. En al de rest.
Scalle komt enkele minuten later binnen, Nuisink nog een beetje later, en dan de Ruud.
We genieten van de aangeboden spaghetti en bepissen ons van het lachen aan tafel als de Scalle zijn benen in kramp schieten. We zijn het eens dat 80 km knallen op de MTB in deze omstandigheden toch iets anders is dan een toerke rond de kerk bollen.

Volgend jaar Zilver!

1 opmerking:

  1. Leuk verslag! Ik zat even te googelen ter voorbereiding op zaterdag en altijd leuk als je dan van die mooie verslagen tegenkomt. Groetjes,
    Connie

    BeantwoordenVerwijderen